| Ooo Tik's profile(¯`·._.·[คุนนู๋หมูพะโล้]...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
August 11 ให้แม่โดยเฉพาะเลยค่ะ
August 08 บางสิ่งที่ไม่สามารถลบเลือนออกจากใจได้
July 28 คนที่เรารัก
July 23 ผิดมั๊ย .. ถ้าไม่ได้มีใครเพียงคนเดียว?
July 18 ღ°•.♥.•°☆ คนที่ไม่เข้าตา ☆°•.♥.•°ღ
July 12 ฉันก็แค่จะบอกกับเธอ ว่า..........
July 07 นิทาน..ที่และความรักควบคนธรรมดา...ที่อยากให้รู้ว่าสำคัญ
"คนธรรมดา...ที่อยากให้รู้ว่าสำคัญ" +++++++++++++++++++++++++++++++++ ถึง...คนธรรมดาของฉัน เธอทำให้ใจไหวหวั่นมากรู้ไหม ตั้งแต่วันนั้นที่พบเจอ..และรู้ใจ ฉันก็อยากเป็นอะไรๆ ในความสำคัญ  ไม่ต้องบอก..ว่ารัก..ฉันก็ได้ ไม่ต้องสงสัยในฐานะของเธอกับฉัน ขอเท่านี้..ขอแค่ได้ยืนตรงที่มีกันและกัน ขอแค่เพียงเธอไม่ทิ้งฉันไปไหนไกล เพราะอยากให้เธออยู่ตรงนี้เสมอ เหมือนหัวใจบอกว่า..ขาดเธอไม่ได้แล้วรู้ไว้ ก็เธอได้กลายเป็นบุคคลสำคัญของหัวใจ แม้เธอจะยังไม่เห็นฉันเป็นอะไรก็ตาม จะไม่ถามให้เธอต้องลำบากใจ แต่ไม่อยากให้ปฏิเสธในความรู้สึกฉัน ฉันชอบเธอ..ขอจงรู้ไว้เท่านี้แล้วกัน ส่วนที่เหลือ..ขอแค่เก็บไปฝันว่าเธอก็ชอบกัน..เท่านั้นพอ
อิ ๆ วันนี้มาอัพเผื่อไว้เพราะว่าใกล้วันหยุดติดต่อกันตั้ง 4 วันเลยกะว่าจะเอาเวลาไปเตรียมตัวทำรายงานกับเตรียมตัวอบรม ตามที่สัญญาไว้ว่าจะมาบอกตารางอมรบและตารางเรียนก็เลยถือเอาโอกาสนี้บอกเลยแล้วกัน วันอังคารกะพฤหัส 13 กค 49 - 27 กค 49 17.00 - 21.00น. * อบรมคอมพิวเตอร์ * วันเสาร์กะอาทิตย์ 15-16/22-23 กค 49 08.00 - 20.45น. * การพัฒนาองค์การ * 29-30 กค/5-6 สค 49 * กลยุทธ์การฝึกอบรม * วันหยุดช่วงวันแม่ 12-15 สค 49 08.00 - 20-45น. * ศิลปะการขาย * ******************************* แล้วนี่ก็ตารางเรียนจร้า จันทร์ 11.30 - 14.30น. * บัญชีชั้นสูง 1 * พุธ 08.00 - 11.00น. * บัญชีต้นทุน 2 * 11.30 - 14.30น. * การวางระบบบัญชี * 14.30 - 17.30น. * เตรียมฝึกประสบการณ์ * พฤหัส 13.00 - 17.00น. * การวิจัยทางธุรกิจ * ศุกร์ 08.00 - 11.00น. * จริยธรรมทางธุรกิจ * 11.30 - 14.30น. * บัญชีเพื่อการจัดการ * เป็นยังไงบ้างล่ะ คนในอยากยุ่ง ๆ ก็อย่างนี้แหละใกล้จบแล้วด้วย ยังไงก็สู้ ๆ อยู่แล้วก็จะพยายามเขียนอะไรให้ดีกว่านี้แล้วกัน อย่าเพิ่งเบื่อกันไปก่อนนะจ๊ะ แล้วเอาไว้ว่าง ๆ จะขยันอัพแล้วกันจร้า อิ ๆ
July 06 ღ°•.♥.•°☆ คิดถึง ☆°•.♥.•°ღ
July 03 คำสัญญา...ให้ความผูกมัด...แต่ ความเข้าใจ...ให้ความผูกพัน
"คำสัญญา" ให้ความผูกมัด...
เราวัดได้จากการกระทำต่างหาก เพราะติดคำสัญญา
แต่ถ้าหากเราอยู่ด้วย "ความเข้าใจ" กัน...
อืม!แล้วเรื่องการเรียนก็ปวดหัวนิดหน่อย ถ้ามีไรคืบหน้าจะมาบ่นให้ฟังอีกแล้วกัน ตอนนี้เดี๋ยวจะต้องเตรียมตัวเรียนแล้วล่ะ เอาเป็นว่าคราวหน้าจะบอกตารางเรียนกับตารางการอบรมให้แล้วกัน แล้วก็ขอบใจนะสำหรับทุกคอมเมนต์ที่เมนต์ทิ้งเรื่องขาเจ็บมาอ่ะ
June 29 นิยามรัก       ความรักบางครั้งก็แปลก แต่พอเราเหนื่อยและท้อไม่อยากจะตามมัน เจ้าความรักนี่กลับมาหยุดอยู่ใกล้ๆเรานี่เอง  หรือเราอาจจะเปรียบความรักได้กับเงาของมนุษย์ ที่ไม่อาจแยกออกจากกันได้  ตราบที่เรายังมีชีวิตคงยากที่จะหลีกเหลี่ยงที่จะมีรัก
 หลายคนคงพยายามที่จะให้คำจำกัดความกับความรัก แต่แท้จริงแล้วคงยากที่จะจำกัดขอบเขตของความรัก เพราะเราคงไม่สามารถใช้ข้อกำหนดอะไรมาเป็นตัวกีดกั้นความรัก ไม่ว่าจะเป็น เชื้อชาติ ศาสนา อายุ หรือ แม้แต่เพศก็ตาม ถ้ามีคำถามว่าเมื่อไหร่ความรักจะเกิดขึ้นกับเราคงยากที่จะตอบ แต่เราจะทราบด้วยสัญชาติญาณเองว่าเมื่อไหร่ความรักกำลังเข้ามาเยี่ยมเยือนเรา  ในชีวิตคนเรานั้นคงไม่บ่อยครั้งนักที่เราจะได้สัมผัสความรู้สึก ว่าได้รักใครหรือกำลังถูกรักโดยใครบางคน อย่างไรก็ตามคนทั่วไปต่างมุ่งหวังที่จะอยู่ในอารมณ์
 ที่จะรักใครมากกว่าที่จะถูกรักโดยใคร ที่เป็นเช่นนี้เป็นเพราะว่ามนุษย์เราเคยชินกับการเลือกมากกว่าที่จะถูกเลือก แต่ไม่ว่าจะเป็นอารมณ์ใดก็ตามกล่าวได้ว่าเป็นความรู้สึกที่ดีทั้งสิ้น มีมนุษย์หลายคนที่เกิดมาโดยไม่รู้จักหรือสัมผัสกับความรัก หรือบางคนไม่แม้แต่ที่จะรักใคร อารมณ์ความรักเป็นสิ่งที่ละเอียดอ่อนมาก ไม่สามารถสอนกันได้ แต่สามารถสื่อสารกันได้ด้วยความรู้สึกล้วนๆ
June 27 ๐๐๐๐๐ทั้งที่ก็อยู่บนโลกใบเดียวกัน๐๐๐๐๐
นับตั้งแต่วันที่เขาก้าวเข้ามา ที่บางครั้งเราไม่รู้ได้ว่ามันคืออะไร
และความสุขนั้นกลับคืนไป เมื่อคิดว่าเขาจะไม่กลับมาอีกแล้ว
มากยิ่งกว่าการสูญเสียใดๆทั้งสิ้น เขาจะมีชีวิตความเป็นอยู่อย่างไร บนแผ่นดินเดียวกัน
ตอนนี้ฉันอยู่คนเดียว และยืนได้ด้วยขาของตัวเอง ไม่ว่าเธอจะเป็นยังไงขอให้รับรู้ไว้ว่าฉันขอบคุณสำหรับบทเรียนราคาแพงที่เธอได้ทิ้งไว้ให้ มันทำให้ฉันแข็งแกร่งขึ้นไม่ว่าจะเจอกับสถานการณ์อะไรก็จะไม่มีน้ำตาและความเสียใจให้เห็นอีก และฉันคิดว่าเธอก็คงจะมีความสุขกับเส้นทางของเธอเช่นกัน
June 22 รับหัวใจสักดวงไหม ? ^ _ ^
หอบเอาหัวใจ นำไปตลาด พาไปเร่ขาย เอ้า..เร่งเข้ามา มีหลากแบบหลายสไตล์
เชิญเลือกชม เลือกซื้อหากันไป.. ใครชอบแบบไหนก็เลือกเอา .. หัวใจดวงหนึ่งตรงหน้า
บวกกับความบอบช้ำเล็กน้อย ด้วยเพราะหลงคอย "รักข้างเดียว"
อีก 2 ดวงด้านขวา...
เพิ่งเลิกลาจาก "รักที่จากไป" บอบช้ำเสียหายมากมาย ไม่รู้เมื่อไหร่จะดีได้ดังเดิม
ส่วน 3 ดวงด้านซ้าย
หัวใจโดนทำร้ายแทบทุกวัน ด้วยไป "รักคนเลว" บางคนนั่น สุดหัวใจ
ลองเลือกชมเลือกดูได้ตามประสา ส่วนค่าใช้จ่ายเป็นความจริงใจเต็มอัตรา และยอมรับเงื่อนไขการซื้อหา อีกนิดนึ่ง
แลกซื้อด้วยความจริงใจเท่านั้น เมื่อได้แล้วจงดูแลรักษามัน ผสานรอยแผล รักษาความบอบช้ำให้หายไป
ไม่ปล่อยทิ้งขว้างให้หัวใจเป็นแผล เช้าต้องคิดถึง เย็นต้องคำนึง ไม่ผันแปร แล้วคุณ จะได้ "รักแท้" เป็นของแถม สมนาคุณ
และแล้วก็รวบรวมความกล้าไปสมัครเป็นนักร้องของมหาวิทยาลัยจนได้ ก็กลัวว่าจะไม่เข้ารอบเหมือนที่เคยประกวดมาไง แต่ก็ภูมิใจนะที่จะได้ทำในสิ่งที่ตัวเองชอบและถนัด ห่างไปนานพอสมควรนะกับการแข่งขันอะไรแบบนี้ หวังว่าการที่เราจะทำอะไรกับสิ่งที่ตัวเองรักมันจะประสบความสำเร็จนะจ๊ะ ไม่ว่าผลมันจะออกมาเป็นยังไงก็ตามเถอะ ถือว่าเราทำดีที่สุดแล้ว (เหมือนเดอะสตาร์กับอาคาเดมีไงเข้ารอบแค่20คนสุดท้าย ต่อจากนั้นตกรอบทุกปีเลยเฮ้อ！)
June 20 love is...?
   "ความรัก คือ การทิ้งความกลัวไป"คำกล่าวที่มีความหมายดี ๆ นี้ดูสวยงาม  แต่อาจจะยากแก่การลงมือทำ จริง ๆ ในสายตาของบางคน ที่ยังไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องความรักมาเลย หรือคนที่เคยผ่านประสบการณ์เลวร้าย จากความรักมาแล้ว . . .   การนำตัวเองเข้าไปพัวพันกับความรัก ก็เหมือนกับการเสี่ยง .. . เสี่ยงที่จะถูกปฏิเสธ . . . ถูกทำให้ผิดหวัง  . . . ถูกทอดทิ้ง
 ...และทำให้เจ็บปวด
 จึงเป็นที่มาของความรู้สึก . . . กลัวความรัก . . . . . . แม้ความรักอาจไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิต แต่มันก็มีค่า.. ต่อการมีชีวิตอยู่ เป็นแรงบันดาลใจให้เราทำอะไรได้มากมาย . . . อยากบอกกับคนที่ยังกลัวความรักว่า ไม่ผิดหรอกที่คุณจะกลัวมัน เพราะอย่างน้อยคุณก็รู้ตัวเองดีว่า กลัวความรัก ต่างกับคนที่วิ่งหนีความรัก และเฝ้าหลอกลวงตัวเองว่า มีความสุขดีแล้วกับการอยู่คนเดียว ไม่จำเป็นต้องพบเจอและสร้างกำแพงขึ้นมาปิดกั้นตัวเอง เพราะกลัวจะต้องรักคนอื่น แต่ลืมนึกไปว่า ถึงเราจะหนีมันอย่างไร ก็หนีไม่พ้นหรอก เพราะความรัก  มันอยู่ในใจของเรา จะหนียังไงมันก็เจ็บปวดอยู่ลึก ๆ  แล้วคุ้มหรือเปล่ากับการต้องหลอกตัวเองไปเรื่อย ๆ อย่างนั้น .... หนทางของความรัก  มันอาจจะไม่ได้เป็นภาพที่ชัดเจน ให้เราเดินไปได้สะดวกหรือง่าย ๆ แต่สิ่งที่รออยู่ที่ปลายทางนั้น ก็มีค่ามากพอ ที่จะกวักมือเรียกเราให้เดินเข้าไปหา  . . . แทนที่เราจะวิ่งหนีมัน ก็เปลี่ยนมาเป็นเตรียมตัวเองให้พร้อม เวลาที่จะต้องไปเจอกับมันดีกว่า เหมือนกับเวลาที่เราออกเดินทาง ก็เตรียมเสื้อกันหนาวไปบ้างเผื่อเจออากาศที่หนาวเย็น เสื้อกันฝนหยิบไปหน่อยก็ดี เผื่อหยิบมาใส่เวลาที่ฝนมันตก หยูกยาก็ติดไปบ้างนิด ๆ หน่อย ๆ พอปฐมพยาบาลตัวเองเบื้องต้นเวลาเจ็บไข้ . . . แต่ถ้าเดินทางออกไปแล้วโชคร้าย ต้องสะบักสะบอมกลับมาก็ไม่เป็นไร รักษาตัวเองใหม่ เผื่อออกเดินทางในครั้งต่อไปก็เท่านั้นเอง แต่เชื่อไหมว่า . . . การเดินทางครั้งต่อไปของเรา 
เข้าใจนะกับคำว่า .. หายใจยาก
มันลำบาก .. อึดอัด ขนาดไหน รู้แล้วว่าเธอคุยกับฉัน .. แล้วรู้สึกยังไง เอาเป็นว่าจากนี้ไป .. จะไม่กวนเธอ  ขอบคุณกับทุกความหวังดี ขอบคุณทุกประสบการณ์ที่มี .. แบ่งปันให้ ขอบคุณมากๆ สำหรับความห่วงใย และขอบคุณ ในทุกๆ ความจริงใจ .. ของเธอ รับรู้แล้วว่าเธอต้องทนฝืน ทนกล้ำกลืนเมื่อเธอมาคุยกับฉัน เพิ่งรู้นี่เองถึงความรู้สึกกัน เพิ่งรู้ ว่าตัวฉัน .. ทำให้เธอลำบากใจ .. กว่าที่เคย เฮ้อ！อยากบอกว่าเสียใจเหมือนกันที่ทำให้เธอลำบากใจ แต่ฉันก็ไม่ได้เป็นคนโทรไปหาเธอก่อนเหมือนกัน จากกันไปนานแล้วตั้งแต่วันนั้นหลายปีแล้วสินะ ฉันไม่แน่ใจว่าเธอรู้เบอร์โทรศัพท์ของฉันได้ยังไง ในเมื่อเบอร์ที่เธอเคยให้มันได้หายไปจากชีวิตของฉันตั้งนานแล้ว ยอมรับว่าแปลกใจมากที่ได้ยินเสียงของเธออีกครั้ง ขอบใจที่ยังถามข่าวคราวและยังเป็นห่วงเป็นใยเหมือนเดิม แต่อาจจะเพิ่งด้วยความคิดถึงและถ้อยคำบางคำที่เธอเคยให้ฉันมาอีกนิดนึง แต่การที่เธอติดต่อมาครั้งนี้คนข้าง ๆ เธอคงไม่พอใจ เหมือนกันฉันก็ไม่ค่อยพอใจกับการกลับมาครั้งนี้ มันอาจจะทำให้เธอหายใจไม่ค่อยออกก็ได้ ขอบใจนะที่ยังมีความหวังดีให้เสมอ ไม่ว่าสิ่งเหล่านั้นมันจะทำให้ฉันมีน้ำตาขึ้นมาอีกครั้ง ไม่สิ！มันเป็นแค่ละอองฝุ่นที่ผ่านเข้ามาเท่านั้น อย่าติดต่อฉันอีกเลย อย่าตามหาฉันอีกเลย ฉันมันก็แค่"คนผ่านทาง" เพราะฉะนั้นฉันก็พอเป็นแค่อดีตที่ไม่น่าจดจำของเธอ ตอนนี้ฉันมีแค่ตัวของฉันและการเรียนเท่านั้นที่มีค่ากับฉัน เพราะฉะนั้นขอร้องเถอะนะ นี่เป็นคำขอครั้งสุดท้ายของคนที่เคยขึ้นชื่อว่าเป็น "คนรัก"
  June 19 น้ำตา  
เวลาเปลี่ยนจากท้อง ฟ้า ดวงดาวเป็นพระอาทิตย์ อากาศเปลี่ยน วันแรกเริ่มของชีวิต ด้วยสายฝน แต่ทำไมน้ำตาที่มากมาย..ไม่สามารถเปลี่ยน..
คุ-น-นู๋-ห-มู-พ-ะ-โ-ล้ June 17 เหตุผลเดียวที่รอคือ..."รักเธอ"      เนิ่นนานเท่าไรไม่รู้ที่รอเธอ
น้ำตาเอ่อ...กับคืนวันที่ไกลห่าง...นานแค่ไหน ไม่อาจรู้ว่าใช้เวลาเนิ่นนานเพียงใด ท่ามกลางความเปล่าไร้...รู้เพียงใจรอแต่เธอ  ยังอยู่ตรงนี้แม้จะเหงาและเดียวดาย จะอยู่รอเป็นที่สุดท้ายให้เธอกลับมาหา หากวันใดเธออ่อนล้าจนมีน้ำตา ที่เดิมที่เห็นค่าและรักเธอเสมอมาคือ..ฉันเอง..   อาจดูเหมือนว่างมงาย ที่ยังรอใครสักคน
แม้ไม่อาจรู้ได้เลยว่าเธอจะกลับมาเมื่อไร หรือจะลาจากกันไปแล้วทั้งชีวิต
แล้วเราจะได้เจอกันอีกไหม เป็นคำถามที่ยังค้างคาใจตลอดมา
แต่ถึงกระนั้นก็ยังคงไว้ซึ่งคำว่า “รอ” สวัสดีความร้าวราวที่เข้ามาทักทายและอยู่เป็นเพื่อนฉันอย่างสม่ำเสมอ มันเป็นของขวัญชิ้นเดียวที่เธอได้มอบให้กับฉัน ก่อนความห่างเหินจะเข้ามาแทนที่ความผูกพัน
ฉันไม่ได้อยากเก็บมันไว้หรอกของขวัญชิ้นนี้ เพราะมันทำให้ฉันเจ็บ
บ่อยครั้งที่ฉันขว้างปามันออกไป ไม่นานมันก็กลับมา คล้ายจะเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตไปแล้ว
แต่ก็ช่างเถอะ...ถึงอย่างไรฉันก็ยังทนไหว ถ้าใจฉันมันทนได้ทนไป ในทุก ๆ วันเธอรู้ไหม
ฉันมีของขวัญมาฝากให้เธอเช่นกัน
ส่งผ่านฟากฟ้าที่แสนไกล ส่งมาเรื่อย ๆ และมากขึ้นทุกวัน
นั่นคือ ความรัก ความห่วงใย และคิดถึง อืม...ต้องขอโทษด้วยที่ของขวัญเหล่านี้ไม่ได้ผูกโบว์ไปให้ จะมีก็เพียงแต่สายใยที่ฉันใช้ผูกแทนโบว์ มันอาจไม่มีตัวตน
และมองไม่เห็นแต่หากเพียงเธอจะสัมผัสด้วยหัวใจของเธอ บางทีเธออาจจะรับรู้ถึงความรู้สึกของใครคนหนึ่ง ณ อีกฝั่งฟ้า ที่ยังรอรับรู้ความรู้สึกอย่างนี้จากเธอเช่นกัน เรื่องบางเรื่องก็ยากจะบอกเหตุผล เรื่องง่าย ๆ บางคนก็ตอบไม่ได้ ทำไมไม่เลิก ทำไมไม่หยุด ทำไมไม่ไป ตัวห่างมาได้ แต่ไม่รู้ทำไมหัวใจไม่ห่างมา กี่เดือนกี่ปีแล้วที่เราไม่ได้พูดกัน มันนานมากเลยนะ
นานเสียจนฉันใจหาย
บ่อยครั้งที่ต้องทอดถอนลมหายใจ ฉันรู้สึกเคว้งคว้างและคิดถึงเธอเหลือเกิน
คิดถึงคำพูดเก่า ๆ ที่เธอเคยบอกกัน คิดถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นเธอ
บางครั้งน้ำตาปริ่มแต่ก็ยังเผยยิ้มอย่างสุขใจ เธอที่อยู่แสนไกลจะรู้บ้างไหม
ว่าคนที่อยู่ที่นี่อยู่ได้ด้วยวิธีไหน ฉันมีความสุขในทุกอาทรที่ส่งไป
บอกได้ว่าเต็มใจ แม้รู้ว่าเป็นฝ่ายเดียวที่ฝันใฝ่และคิดถึง
ทุกโมงยามฉันเฝ้ามองเส้นทางที่เธอก้าวเดิน มันห่างไกลห่างออกไปทุกที
แม้เราจะอยู่ในถนนสายเดียวกัน แต่เธอเดินไปทางฝั่งซ้ายอย่างทรนง
ไม่คงไว้ซึ่งเยื่อใย ส่วนฉันเดินไปทางขวาและแบกรับเศษฝันวันวานอย่างทนุถนอม
ทุกครั้งที่คิดถึงเธอฉันเคยออกเดินทางไปถนนฝั่งซ้าย เพราะมันอาจจะทำให้ฉันได้พบเธอบ้าง
แต่เปล่าเลย...ฉันไม่เคยพบเธอ เธอคงมุ่งหน้าเดินตามหาสิ่งที่เธอค้นหาออกไปไกลมากแล้ว
ฉันก็ได้แต่หวังไว้ว่า ณ จุดศูนย์กลางของเส้นทางคงมีสักวันที่ฉันและเธอ จะลดความทิฐิลงบ้าง และหันกลับมาจากที่ของตน
กลับมาเจอกัน ณ จุดศูนย์กลางของเส้นทางที่รวมความรักและสิ่งดีดีเอาไว้... อย่าแปลกใจเลยหากฉันจะยึดติดกับคำว่า “รอ” แม้ใครจะหาว่าฉันงมงาย แต่หากเป็นสิ่งเดียวที่จะทำให้ฉันอบอุ่นใจขึ้นมาบ้าง ได้โปรดให้ฉันทำ เพราะเหตุผลเดียวที่รอ คือ รักเธอ
ที่เดิมแห่งนี้ยังเป็นของเธออยู่เสมอ ยังไม่มีใครมาแทนเธอตั้งแต่เธอจากไป ที่เดิมแห่งนี้...ตรงนี้ ฉันยังเก็บไว้ และฉันยังมีที่ว่างในใจสำหรับเธอ ไม่ผิดใช่ไหมที่ฉันจะยังรักเธอ แม้ว่าเธอกับฉันวันนี้จะอยู่ไกลแสนไกล ก็ยังจะรออย่างมีความหวังยังคงไม่เปลี่ยนไป ไม่ว่าใครจะมองว่าฉันงมงาย..ฉันก็จะรักเธอ ในความหวาดหวั่นท่ามกลางวันและคืน ฉันพร้อมจะหยิบยื่นความคงมั่นไปให้ ให้เธอเชื่อได้ว่า อีกกี่ร้อยพันความห่างไกล ใจเราจะสื่อถึงใจ ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไป ในความรัก  ถ้าการลบเลือนใครบางคน
ทำให้รู้สึกสับสนและสั่นไหว แต่หากการที่ต้องเก็บรัก...ไว้ต่อไป ทำให้ใครบางคนต้องเจ็บ..ทรมาน         เมื่อเธอไม่รักฉันในวันนี้ ทางออกที่ดี...เธอควรเลิกสงสาร ชีวิตฉันอยู่ได้เพราะรัก..ไม่ใช่ความต้องการ โปรดเถิด..อย่าให้เนินนานกว่านี้เลย ช่วยเดินจากไปจากฉัน ลบเลือนคืนวัน...ให้เป็นเพียงความรู้สึกที่เฉยๆ ความรักสองเราไม่อาจเรียกคืนได้อย่างเคย เมื่อวันนี้ฉันก็เป็นได้แค่คนเชยๆ..สำหรับเธอ ฉันเองที่เป็น..คนผิด ที่เฝ้าคิด..หึงห่วงไปแล้วต้องคอยเก้อ ไม่เคยรับรู้..ว่าไม่มีความหมายอะไรกับเธอ ถึงตอนนี้ควรหยุดพร่ำเพ้อ สักที ขอบคุณสำหรับเวลาที่ผ่านมา ที่ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนมีค่า...แต่ไร้ซึ่งศักดิ์ศรี ขอบคุณที่มอบวันคืนที่แสนดี ขอบคุณที่นอกใจอย่างนี้..ให้คนไม่มีดีรู้ตัวตน    June 16 เพราะว่ามันไม่ง่าย...กับการลืมใครสักคน
หากความรัก...มันคืนให้กันได้ง่ายๆ ฉันก็คงไม่เก็บเธอไว้เป็นความหมายของหัวใจอยู่แบบนี้ หากเพียงแค่เอ่ยลา...แล้วเรื่องราวที่ผ่านมาจบลงได้ทันที ฉันก็คงไม่ต้องมี - - นับล้านหยดน้ำตา
หากหัวใจ...มันลืมใครได้ง่ายๆ เมื่อเธอจากไป - - ก็คงไม่เหลือเยื่อใย ความห่วงหา หากเพียงแค่ใจร้าย...ได้สักครึ่งหนึ่งของเธอที่ให้มา ฉันคงไม่ต้องหม่นพร่า...เจ็บร้าวกับการจากลาของเธอ
แต่เพราะว่ามันไม่ง่าย หัวใจจึงยังเก็บเธอไว้เป็นความหมายอยู่เสมอ แม้ภาพความทรงจำ - - จะมีเพียงความเจ็บช้ำให้พบเจอ ก็ใช่ว่าจะลืมเธอ...ลบเลือนเธอจากใจ
ยังคิดถึงเธอเสมอ ไม่ว่าเธอจะรับรู้หรือไม่ ยังคงคิดถึงภาพที่เคยมีเธอข้างกาย ที่วันนี้มีเพียงฉันกับหัวใจที่ตาย...ไกลจากเธอ
กิติศักดิ์ ทองแร่ (โอ)
June 15 ใบไม้ 1 ใบ กับผู้หญิงในหนังสือ
 เพียงสายตาที่มองไปเจอต้นไม้ใหญ่ทอดเงาลงสู่ผืนดิน มอบความร่มรื่นให้แก่ธรณีที่ให้กำเนิดสายฝนร่วงอยู่ข้างนอกนั่น ประดุจดั่งน้ำหล่อเลี้ยงชีวิตที่แล้งล้าหลายต่อหลายชีวิต ธรรมชาติสร้างและทำสิ่งที่ดีทีสุดเสมอ
หัวใจก็เกิดคำถามแล้วความสงสัยก็เริ่มต้นขึ้น จะใช้เวลานานเท่าไหร่นะ ที่ใบไม้สักใบ
ดอกไม้สักดอก
จะผลิออกจากก้าน....เติบโต....เบ่งบาน....เปลี่ยนสี....และร่วงหล่น หนึ่งวัน..... หนึ่งสัปดาห์..... หนึ่งเดือน..... หรือมากกว่านั้น บางทีอะไรบางอย่างก็เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว และจบลงอย่างรวดเร็วเช่นกัน
แต่บางทีบางสิ่งอาจคงอยู่เนิ่นนานกว่านั้น ถ้าเพียงเรามีเวลาสักนิด เวลาที่ยาวนานกว่านี้อีกสักหน่อย
เพื่อที่จะมองดู สังเกตุ
เราคงจะตอบคำถามง่าย ๆ ข้อนี้ได้ แต่บางทีบางสิ่งเราก็อาจไม่มีเวลายาวนานขนาดนั้น
ไม่มีเวลาจะสังเกตุใบไม้สักใบ
ใครสักคน และสังเกตุหัวใจของตัวเอง
ก่อนที่จะตอบคำถาม
เพราะคนถามเขารีบเร่งอยากได้คำตอบเหลือเกิน เราเองก็จำเป็นจะต้องตอบคำถามนั้นทันที
คำตอบของบางคนอาจถูกต้อง คำตอบของใครหลายคนอาจผิด
เพราะเขาไม่มีเวลาสังเกตุให้นานพอ
ถ้าจะให้เปรียบเทียบฉันว่า "ผู้หญิงเป็นเหมือนหนังสือเล่มหนึ่ง"
หนังสือที่ผู้ชายหลายต่อหลายคนอยากอ่าน เพียงเพื่อต้องการรู้ตอนจบ
พวกเขามักอ่านผ่าน ๆ พอให้จับใจความได้ และรีบเร่งให้ถึงตอนจบอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
ใช่ --ไม่ใช่ -- เป็น --ไม่เป็น --ได้ --ไม่ได้ --รัก --ไม่รัก พวกเขาใส่ใจกับตอนจบเหล่านั้น จนลืมที่จะเก็บรายละเอียดมากมายที่บรรจุอยู่ในหนังสือ
พวกเขารีบจนลืมที่จะเปิดหน้าหนังสือแต่ละหน้าด้วยความทะนุถนอม เขาคงลืมคิดไปว่าหนังสือนั้นบอบบางเพียงใด
ใครบางคนทำหนังสือหลายเล่มฉีกขาด แต่เขาไม่มีความใส่ใจพอจะย้อนกลับมาปะรอยขาดนั้น
เมื่อเขาได้อ่านมจนถึงตอนจบแล้วไม่ได้อย่างที่ใจหวัง เขาก็ทิ้งขว้างอย่างไร้ค่า
ใครอีกหลายคนที่หยิบหนังสือขึ้นมา .... เปิดหน้าแรก....ข้ามไปหน้าสุดท้าย....
ไม่ได้ดั่งใจก็วางไว้ดังเดิม
ฉันว่าผู้หญิงทุกคนคงจะรอคอยใครสักคน ที่จะหยิบหนังสือขึ้นมาด้วยความใส่ใจ
ตั้งใจอ่านแต่ละหน้าอย่างใจเย็น ซึมซับบทกวีงดงามที่บรรจงเขียนด้วยถ้อยคำที่ไพเราะ
และค้นหาความหมายที่แท้จริงของหนังสือเล่มนั้น
ฉันคิดว่ามันคงดีนะ ถ้าหากเราจะมีเวลาสักชั่วอึดใจ
เพียงช่วงเวลาที่มากพอจะสังเกตุใบไม้สักใบ
ผลิออกจากก้าน เติบโต เปลี่ยนสี และร่วงหล่น
เพื่อให้ทั้งผู้หญิงและผู้ชายได้เรียนรู้
ทำความรู้จักซึ่งกันและกัน เพื่อคำตอบที่ถูกต้อง
ตรงใจของทั้งสองฝ่าย
เพื่อที่จะได้เลือกคนมายืนข้างกายได้อย่างถูกต้อง และถ้ามีคนตั้งคำถามแก่ฉัน ฉันจะไม่เร่งรีบให้คำตอบใครในช่วงเวลาที่จำกัด
และถ้าต้องตอบจริง ๆ คำตอบของฉันคือ "ไม่"
พร้อมกันนี้ฉันจะไม่มีความเสียใจ
แม้ว่าท้ายที่สุดจะได้รับรู้ว่า ใครคนนั้นคือ "คนที่ใช่" ก็ตาม
เพราะฉันไม่อาจจะเอาหัวใจมาเสี่ยงได้
ฉันเชื่อว่า หนังสือทุกเล่มมีคุณค่าอยู่ในตัวของมันเอง ถ้าหากว่าใครสักคนหรือหลายคนจะไม่เรียนรู้จัก.... ซึมซับเนื้อความที่ลึกซึ้งในนั้น นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าคุณค่าในหนังสือเล่มจะลดลง
นี่จึงเป็นสิ่งที่ฉันบอกตัวเองเสมอว่า "จงรออย่างยินดีและเต็มใจจนกว่าจะเจอคน ๆนั้น"
คนที่รักในเนื้อความของหนังสือมากกว่ารูปเล่มที่สวยงาม และตอนจบที่เป็นไปตามความคาดหมาย
ถ้าหากในชีวิตนี้จะไม่มีโอกาสได้พบคนที่รักความเป็นหนังสือเล่มนั้น--
ความเป็นฉันจริง ๆ
ฉันก็ยังยินดีจะถูกวางไว้บนชั้นหนังสือตามเดิม ดีกว่าอยู่ในมือของคนที่พร้อมจะทำลาย
  เมื่อวานเนี้ยมีเรื่องให้น่าตื่นเต้นอยู่สองเรื่อง เรื่องแรกนะหรอ อุตส่าห์ตื่นตั้งแต่ตี4ครึ่งด้วยนาฬิกาปลุกอันเล็กนิดเดียวแต่เสียงปลุกไม่รู้มาจากไหน ดังทั่วบ้านไปหมด ดื่มน้ำอุ่น ๆ อีก3แก้วโตแล้วออกกำลังกายนิดหน่อยสัก30นาที แต่งตัวไปเรียนด้วยอารมณ์ดี(เพราะไม่ได้ตื่นเช้าแบบนี้มาประมาณ3-4เดือนแล้วอ่ะ) แล้วก็ออกจากบ้านตั้งแต่6โมงเช้า เพื่อจะให้ทันเรียนตอน8โมงอ่ะ แต่หารู้ไม่ว่ารถจะติดได้ขนาดนั้น ถ้าเป็นเมื่อก่อนหรอต้องถึงประมาณ7โมงอ่ะ แต่เมื่อวานถึงเกือบ ๆ 9โมงเช้า เฮ้อ! วันแรกก็สายแล้วสิเรา ส่วนเรื่องที่สองนะหรอ ก่อนอื่นต้องยกความดีความชอบให้พี่ชายเราทั้งสองคน คนแรกก็ผู้สนับสนุนหลักอย่างเป็นทางการในการลดน้ำหนัก "พี่กันย์" ที่ทำให้น้องสาวคนนี้ลดน้ำหนักได้ถึงแม้จะไม่เยอะเท่าไหร่ก็ตามเถอะ ส่วนคนที่สองก็เป็นผู้สนับสนุนหลักรองลงมา เพราะว่าเอาของรางวัลมาล่อในการที่จะทำให้เราลดน้ำหนัก เพราะว่าบุญุศลที่พี่สองคนทำไว้ให้นู๋อิ ๆ มีเพื่อน ๆ และอาจารย์พร้อมคนรู้จักทักกันหลายคนเป็นเสียงเดียวกันว่า "เพียวลงเปล่าอ่ะ" ภูมิใจเป็นอย่างยิ่ง แล้วก็จะบอกว่ามีกำลังใจและกดดันตัวเองไปเหมือนกันนะที่มีคนทักแบบนี้เพราะเหมือนว่าเราจะต้องใช้ควาพยายามมากขึ้นในการลดน้ำหนักและการเรียนของเรา จะบอกว่าตอนนี้เรียนค่อนข้างหนักด้วยเพราะมีแต่วิชาหลักอ่ะ ใช่แล้วมีแต่บัญชีหมดเลย เหนื่อยเหมือนกันนะแต่ไม่เป็นไรหรอก ก็คาดว่าอยากจะจบภายในสามปีครึ่ง นี่ก็ปีสามแล้วก็แสดงว่าเหลืออีก 2 เทอมที่จะพยายามอย่างหนัก แต่ยังไงก็สู้ค่ะ กำลังใจเยอะอยู่แล้วทั้งที่บ้านแล้วก็ทั้งที่อื่นๆ และที่สำคัญกำลังใจจากตัวเองอ่ะค่ะ สำคัญที่สุด ถ้าไม่ค่อยมีเวลาอัพก็ขออภัยไว้ล่วงหน้านะค่ะ เพราะต้องเอาชีวิตและจิตใจไปทำตามความฝันก่อน นาน ๆ อัพทีเผื่อมีอะไรดี ๆ มาเขียนให้ได้อ่านกันงัยค่ะ ไงก็ขอตัวไปเรียนก่อนนะค่ะ แล้วถ้าว่างจะเข้ามาอัพใหม่แล้วกันค่ะ บ่ะบายคุ-น-นู๋-ห-มู-พ-ะ-โ-ล้ June 12 ไม่รู้อดทนมาได้ยังไง
ก็คงเพราะว่าเธอทำให้ความหวังมันเกิด คล้าย ๆ ว่าเธอมีใจให้ฉันมา
แต่ดูเหมือนท่าทีเธอกำลังบอกฉันว่า ที่แล้ว ๆ มาเธอแค่เผลอใจ
หากเธอไม่พร้อมจะมีกัน โปรดอย่าทำให้ฉันทุ่มเทลงไปสุดตัว
ให้ช้ำจะเป็นจะตาย แต่สุดท้ายต้องจมกับความงมงายเพราะเธอ
อย่าหลอกว่ารัก อย่าหลอกกันเลย....
ไม่อยากจะช้ำเหมือนที่เธอทำอย่างที่แล้วมา
เจ็บปวดเพราะรัก เหน็ดเหนื่อยและล้า
แกล้งทำให้รักและเสียน้ำตา
กว่าจะรู้ตัวดีใจก็จมลึกลงอีก แล้วฉันเห็นทีต้องหลีกทาง
สิ่งที่เธอเผลอใจยอมคืนไปหมดทุกอย่าง ทิ้งไว้นาน - นานมันยิ่งเลวร้าย
แกล้งทำให้หลง และเสียเวลา เธออย่ามาแกล้งกัน......
ถ้าช่วงเวลานี้คือบททดสอบจากพระเจ้า..ฉันขอภวานาให้ฉันสอบผ่านไปเร็ว ๆ
ฉันไม่รู้ทำไมถึงรักเขา ทำไมต้องเป็นเขา เขาคือรักครั้งใหม่ ที่ไม่ใช่ความเผลอใจ
หรือเกิดจากอารมณ์อ่อนไหวใด ๆ แต่มันคือรักแท้ ที่พร้อมจะมอบให้เขา
ณ.เวลานี้แล้วฉันคงไม่หวังอะไรจากเขา
และฉันเองก็คงไม่ทุ่มใจ หรือหวังอะไรลม ๆ แล้ง ๆ อีก...
พอแล้ว...หยุดทุกอย่างไว้เพียงแค่นี้ เมื่อฟ้าลิขิตให้เป็นเพื่อน ฉันเองต้องยอมรับมัน.......
ได้อ่านบทความนี้แล้ว ก็รู้สึกคิดได้ว่าจะรีบรักรีบผูกพันกับเขาไปทำไม
ไม่เคยรู้ ไม่เคยคิด
June 10 เธอยังรักฉันจริงๆ หรือแค่เคยชินที่จะเอ่ยว่ารักกัน
ขอบคุณกับคำว่า “รัก” ที่เธอเคยเอ่ยบอกฉันและยังทวนซ้ำคำนั้น คำว่า “รัก” ที่เอ่ยออกจากปากเธอ ฉันรู้สึกดีจริงๆที่ได้ฟัง ขอบคุณที่ยังยืนยันว่า “รัก” กันจริงๆ เพียงแต่มีคำถามเฉยๆ ว่าที่บอกว่ารักมันยังเป็นเหมือนเคย เหมือนวันเก่าๆ คือเราสองคนรักกัน เพราะความผูกพัน ห่วงใย เอื้ออาทรต่อกัน “หรือที่เธอเอ่ยว่ารักฉัน ก็เพราะเธอเคยรัก เคยพูดคำๆ นั้นออกมา”
มีหนึ่งเรื่องที่อยากขอร้องเธอ หากความรู้สึกในใจเธอมันเปลี่ยนแปลงเป็นอย่างอื่น ไม่ได้รัก ไม่ได้ผูกพันเหมือนที่ผ่านมาแล้ว และอยากขอความรัก ขอคำว่ารักกลับคืน ก็อย่าฝืนบอกรักฉันเพราะเคยชิน ช่วยตอกย้ำ สื่อความหมายตรงๆ บอก “ไม่รัก” ชัดๆ ให้ฉันเข้าใจเท่านั้น และรับรองจากนี้ไปจะไม่ฝืนดึงดัน จะยอมรับฟัง และยอมเข้าใจความเป็นจริง
เพราะยังสับสนและสงสัย เธอช่วยโปรดบอกให้เข้าใจชัดเจนสักทีได้ไหม อย่าปล่อยให้คนรักเธอต้องอยู่บนความไม่แน่ใจต่อไป รู้ไหมว่ามันช่างเจ็บปวดใจเหลือเกิน
ถ้าเธอหมดใจก็บอกกับฉัน
อย่าทำร้ายกันด้วยการเงียบงันอยู่แบบนี้
เธอบอกฉัน แล้วเราก็จบกันไปดีดี
คำสัญญาที่เคยมี ก็ถือว่าเป็นลมปากไม่ต้องสนใจ
อย่าให้ฉันอยู่แบบไม่มีตัวตน
ฉันจะไม่ขอเป็นคนที่ยื้อเธอเอาไว้
แต่สิ่งแรกที่ฉันจะทำคือบอกให้เธอไปไกลไกล
ถ้าเธอหมดใจ ไม่เหลือเยื่อใยต่อกัน
ถึงจะรักเธอมากแค่ไหน
แต่ก็ต้องฝืนใจทำในสิ่งที่เธอต้องการจากฉัน
นั่นคือขอให้เรื่องของเรานั้นจบกัน
และไม่วันที่จะกลับมาเหมือนเดิม
June 08 ผู้หญิงใจแข็งกับผู้ชายแข็งกระด้าง  Do you remember?
We have ever been there together,
With love and passion
We have the same dream to succeed together
But the dream is only dream
It is not real life
You are never serious about our promise,
So it is only me who get pain from you words.
"เขา" เป็นผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง
ไม่อ่อนหวานแต่อ่อนไหว...ไม่แข็งแรงแต่แข็งกระด้าง แสดงออกในสิ่งที่ตรงข้ามกับความต้องการของจิตใจ ไม่พูดคำว่ารัก ไม่เคยแสดงออกว่า "เขา" รัก "เธอ" สิ่งเดียวที่เขามีให้อย่างเสมอต้นเสมอปลายก็คือสายตา...และความจริงใจ "เขา" คิดว่ามันน่าจะเพียงพอแล้ว... และ "เธอ" ก็คงจะคิดเช่นเดียวกับ "เขา" ทุกครั้งที่ "เขา" คิดถึงก็มักจะพูดแต่เพียงว่า "ก็แค่อยากคุยด้วย" มันคงจะดีกว่านี้ถ้า "เขา" กล้าที่จะยอมรับกับความต้องการของหัวใจตนเอง
ที่ต้องการใครสักคน...คนที่ "เธอ" รัก และเป็นคนที่รัก "เธอ" ยังคงเชื่อมั่นและศรัทธาในความรัก และหวังว่าสักวันจะต้องเจอคนที่เกิดมาเพื่อกันและกัน "เธอ" มักจะวางตัวนิ่ง ๆ เฉย ๆ เมื่ออยู่กับ "เขา" ไม่เคยบอกว่ารู้สึกเช่นไร... สิ่งเดียวที่ "เธอ" ทำได้และทำเสมอมาคือการรอ รอให้ "เขา" เปิดโอกาสให้กับ "เธอ" และกับตัว "เขา" เอง รอสักวันที่ "คนทั้งคู่" เปิดหัวใจให้แก่กันและกัน "เธอ" หวังไว้เช่นนั้น.. หากแต่ "เธอ" เองก็ไม่เคยบอกเช่นกันว่าคิดถึง "เขา" มากมายเพียงไร สิ่งที่ "เธอ" มักจะย้ำตลอดเวลา "รักษาสุขภาพมาก ๆ " มันคงจะดีกว่านี้ ถ้า "เธอ" จริงใจกับความรู้สึกของหัวใจเธอเอง
ไม่มีตอนจบ...เพราะไม่มีตอนเริ่มต้น... ทั้งคู่ยังคงดำเนินชีวิตต่อไปตามวิถีทางที่ควรจะเป็น พบเจอกันเพื่อความสุขใจ... และเก็บเกี่ยวความรู้สึกดี ๆ เอาไว้ แต่ทั้งคู่ไม่สามารถจะรับรู้ถึงความรักที่ต่างคนมีให้กันได้ เพราะต่างคนต่างแอบซ่อนความรู้สึกที่แท้จริงของตนเอง
มนุษย์...มีตาไว้ดู.... มีหูไว้ฟัง... มีหัวใจ.....เอาไว้รู้จักความรัก ความรักที่ไม่สามารถแสดงให้หัวใจอีกดวงได้รับรู้ ก็เป็นแค่ความรู้สึกที่สูญเปล่า... เป็นความรักที่ไร้ค่า อย่าปล่อยให้เวลาล่วงเลยไป.. จนไม่มีโอกาสที่จะแสดงความรัก เพราะท้ายที่สุดแล้ว ความรักคือชีวิต และชีวิตก็สถิตอยู่ในหัวใจ  เรื่อง" รักจัง " อย่างย่อ
ขอให้ความรักที่อยู่ในก้นบึ้งของจิตใจคุณทุกคน จงเบ่งบานและงอกงาม
ยังจำได้ไหมคนดี ว่าที่ตรงนี้เคยมีเธอกับฉัน มีสายใยแห่งรัก...มีความผูกพัน มีความฝันที่เราช่วยกันสร้างขึ้นมา
แต่ความฝันก็คือความฝัน ปัจจุบันที่ตรงนี้มีเพียงฉันกับความเหว่ว้า เธอลืมแล้วใช่ไหม...คำมั่นสัญญา จึงปล่อยให้เจ้าน้ำตา นั่งเหงากับฟากฟ้าเพียงลำพัง
|
คนที่แสนดีจะตาย....มารักเรา....เรากลับไม่รักเขา 
. . . 
และเพียงพอ 
อีกแล้ว 
ผู้หญิงเอง...ก็พบว่า "เ ธ อ" อาจมีบางครั้ง... 
ไปให้กับใคร "อี ก ค น" 
ของเราไม่สมดุลเกิดขึ้น 
ในมุมเล็ก ๆ ของเมืองใหญ่
รับมิตรภาพจากคนรอบข้าง
(ป.ล.อีกรอบ แวะเข้ามาประกาศผลการคัดเลือกนักร้องค่ะ ผลปรากฎว่าติดค่ะแต่...สละสิทธิไปเรียบร้อยแล้วค่ะเพราะว่ากลัวเรียนไม่รู้เรื่องค่ะ ขนาดอ่านหนังสือทุกวันยังสอบของเมื่อวานไม่ได้สักตัว เสียดาย20คะแนนค่ะ เหลืออีก80คะแนนเลยกะจะเอาให้เต็มค่ะ ยังไงก็ขอบคุณนะค่ะสำหรับกำลังใจ แต่ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คุนนู๋ว่ายังมีโอกาสอีกเยอะไป ส่วนเรื่องเรียนต้องมาเป็นอันดับหนึ่งอยู่แว้ว ไปล่ะแอบมาประกาศไว้เฉยๆ)
ถ้าโกรธกับเพื่อน. . . มองคนไม่มีใครรัก
ถ้าตังค์ไม่มี . . . มองคนขอทานข้างถนน
แถมมีคนให้กำลังใจในเรื่องการลดความอ้วนอีกอิ ๆตอนนี้เมื่อวานเพิ่งไปชั่งมาเป็นที่น่าภาคภูมิใจเป็นอย่างยิ่งเพราะมันมีเลข 6 ขึ้นนำหน้าแล้วค่ะ 67.2 อิ ๆ 
เป็นวันหยุดแต่ไม่เห็นได้หยุดกะเค้าเลยอ่ะ แต่ก็เต็มที่ค่ะ
ส่วนเรื่องขาก็จะหายแล้วนะ
จะไปให้พี่หมอสุดหล่อเอาออกตอนสิ้นเดือนนี้แล้วล่ะอิ ๆ แล้วเมื่อวานพอดีทำอะไรต่อมิอะไรเสร็จก็เลยแวะไปห้องซ้อมดนตรีควบกะคาราโอเกะมานิดหน่อย 
ไปซ้อมนิดนึงเพราะใกล้ถึงวันคัดตัวนักร้องแล้วล่ะ ตัดสินใจได้แล้วว่าจะเอาเพลงอะไรบ้าง
เพลงที่เขาบังคับก็คงไม่วายของบูโดกันไม่ผิดไปจากเดิม เพราะเมื่อวานจากการที่ได้ซ้อมกับคาราโอเกะแถว้บานกับเพื่อน ๆ อีก2-3คนก็ให้เป็นคะแนนเอกฉันท์ว่าประมาณสัก90อ่ะ เพราะเมื่อวานได้ร้องเพลงฟรีอีก1เพลงเพราะเพลงนี้ด้วย95แหนะ(คุยนิดนึง) ส่วนอีกเพลงก็คงจะเพลงหากินที่ให้ประกวดแล้วก็เข้ารอบอยู่บ่อย ๆ มั้ง ฉันรู้ของโบสุนิตาอ่ะ 
ไม่รู้ว่าจะเอาเพลงอะไรเหมือนกันก็เลยต้องให้เพลงหากินเนี้ยแหละ ยังไงได้ผลแบบไหนก็จะเอามาเล่าให้ฟังแล้วกัน แล้วไงก็เป็นกำลังใจให้ด้วยนะจ๊ะอิ ๆ สุดท้ายก็ขอบใจนะที่ทนอ่านมาได้เนี้ย เก่งจริงๆ เลยอ่ะ แต่ถ้าอยากจะให้น่ารักมากไปกว่านี้ก็เมนต์เป็นกำลังใจให้เค้านิดนึงนะจ๊ะ Bye...
For Get Me not
แถมยังต้อง
เลือดออกตรึมเลือดเต็มขาเลยอ่ะ น่ากลัว
อย่า
(พี่กันย์)
แต่ "ความเข้าใจ" ให้ความผูกพัน
ทำไมคนเรามักจะชอบให้อีกคน "สัญญา"
ความเป็นจริง "คำสัญญา" ให้ได้แค่การผูกมัดเท่านั้น
โดยไม่ต้องหาอะไรมาผูกติดกัน
ผิดกับคำสัญญา...ที่เมื่อกล่าวออกไปแล้วอาจทำให้ใครบางคนดิ้นไม่หลุด
คนที่ชอบ "สัญญา" ก็อาจเป็นเพราะว่าขาดความมั่นใจ
โดยไม่ต้องมัดเอาไว้ด้วยคำ "สัญญา"
หลังจากที่เจ็บปวดกะไอ้แผลที่เกิดจากท่อไอเสียมานาน ป่านนี้มันก็ยังไม่หาย แต่ไม่กลัวเรื่องที่จะเป็นแผลเป็นหรอกเพราะว่าล้างแผลทายาตลอดไม่มีวันไหนที่จะลืมเลย(กลัวขาม่ะสวยอ่ะ) แต่ก็ยังเจ็บ ๆ อยู่นะ เอาแบบว่าอะไรมาโดนไม่ได้เลยอ่ะเพราะว่าจะเจ็บมาก ๆ บางครั้งก็มีเลือดออกด้วยอ่ะ 
ใกล้จะประกวดร้องเพลงแล้วด้วย มีเพลงบังคับอยู่ 2 เพลงคือไม่อยากทำให้ลำบากใจของบูโดกันและMiss Call ของซินยอริต้า กะว่าจะเอาเพลงแรกนั่นแหละประกวดเพราะเป็นเพลงค่อยข้างใหม่กว่าและก็จะทำให้เสียงเพี้ยนมากกว่าตรงท่อนฮุกด้วย เพราะว่าของซินยอฯอ่ะมันจะเพี้ยนไม่มากหรอกสำหรับคนเพิ่งหัดร้อง ถ้าจับจังหวะดีนะ ส่วนเพลงเลือกอีกเพลงยังลังเลระหว่างมารักทำไมตอนนี้ของแอมไฟน์กับเพลงเมื่อเขามาฉันจะไปของเอนโดรฟินอ่ะ เพราะต้องใช้พลังเสียงสูงทั้งคู่ เลยไม่รู้ว่าจะเอาอันไหนดีแหละ 
เพราะอาจารย์สั่งงานแทบทุกอาทิตย์ ไม่สงสารลูกศิษย์บ้างเลย เหนื่อย ๆ พอสมควรแหละแต่ก็ต้องตั้งใจเรียนนิดนึง
เพราะว่าจะเอาให้จบเทอมหน้าเนี่ยแหละ ป๊ากะม๊าจะได้ดีใจมีลูกเรียนบัญชีจบแค่3ปีเองอิ ๆ 
ดีใจมั๊ก ๆ 
เมื่อวานเรียนตั้งแต่เช้า ไม่เท่าไหร่หรอก แต่ไอ้ตอนเรียนวิชาเตรียมฝึกประสบการณ์เนี้ยเด่ะ ไม่รู้อาจารย์แกไม่เห็นว่านักศึกษาจะสามารถสำรวจได้ทั่วๆ มหาวิทยาลัยเองมั้งก็เลยพาเดินซะเมื่อยขา แถมเดินวันไหนไม่เดินดันมาเดินวันที่เรียนบัญชีเล่มหนา ๆ ตั้ง3เล่ม หนักมากแต่ก็ไม่เป็นไรหรอก ได้เป็นตัวแทนของห้อง(แบบโดนบังคับด้วยความเต็มใจ)ขึ้นไปไหว้พระบรมรูปของเสด็จพ่อร.๕ ก็โอเคเลยอธิษฐานว่าขอให้เรียนจบภายในซัมเมอร์นี้อย่างที่ตั้งใจไว้ ขอให้ครอบครัวมีความสุข และก็ขอให้ถ้ามีเหตุการณ์อะไรไม่ดีก็ให้มันหมดไปในวันนี้ แล้วพี่ที่คุมแถวก็พาไปตรงภูเขาของพ่อปู่ที่พวกเราต้องเคารพบูชา แต่คนเยอะมากเลยไม่ได้เอาดอกไม้ไปไหว ได้แต่ยืนอยู่รืมเขาแล้วก็ยกมืออธิษฐาน แต่เห็นเขาบอกว่าขออะไรก็ได้ตามนั้น สงสัยจะต้องแอบมาไหว้ด้วยดอกดาวเรืองใหญ่ ๆ สักวันแล้ว แต่คงไม่ใช่เร็ว ๆ นี้หรอกนะ แล้วก็อีกอย่างมีการรับขวัญน้อง ๆ ที่เข้ามาใหม่ ได้ผูกข้อมือแต่ไม่ใช่ผูกเยอะ ๆ เหมือนหลาย ๆ สถาบันนะ อยากจะผูกกับอาจารย์คนไหนก็เอาดอกกุหลาบสีแดงไปมอบให้ท่านแล้วก็ได้ผูกที่ข้อมือ ส่วนเรารักมาก ๆทั้งอาจารย์นุกุลที่เคยสอนกันมา แถมให้เกรดที่น่าภาคภูมิใจอีกต่างหาก แล้วก็อาจารย์ภุชงค์ที่สอนวิจัยทางธุรกิจที่คอยบอกว่าเราจะต้องทำอย่างไรบ้างถ้าจะจบสามปีอย่างที่ตั้งใจ แถมท้ายอีก3เส้นหนา ๆ จากพี่อั้มพี่การตลาดหน้าตาดี ผอมแห้งแรงน้อยแถมยังตี๋และใส่แว่นอีกมาผูกให้ แต่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมผูกให้ชาวบ้านเค้าคนละเส้น ไอ้เราเนี้ยรักมากเป็นพิเศษผู้ให้ตั้ง3เส้น พอกลับมาบ้านเห็นจักรยานสีชมพูลายคิดตี้ก็เลยลองนิดหน่อย ลองจนได้เรื่องเลย ก็เอาไปขี่ไม่ไกลจากบ้านสักเท่าไหร่ มีมอเตอร์ไซด์สีเหลืองประมาณ3-4คันได้มั้งขี่มาเต็มถนน ไอ้เราก็เลยหลบ มันยังเบี่ยงเข้ามาหาเรา ขาน้องหมูพะโล้ของเราเลยโดนท่อไอเสียของพวกมันเต็ม ๆ หนังลอกติดไปกับท่อมันเลยอ่ะ ปวดแสบปวดร้อน ก็ถือว่าฟาดเคราะห์ไปเพราะว่าจะได้มีแต่เรื่องดี ๆ เข้ามาสักที บ่นมานานไม่ไหวล่ะ เดี๋ยวจะต้องเตรียมตัวไปเรียนวิจัยแล้วล่ะ ไงก็อย่าเพิ่งเบื่อคุนนู๋ก่อนล่ะกัน ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นอีกจะมาเล่าให้ฟังล่ะกันค่ะ
มาพร้อมกับสิ่งดีๆ 
การที่เขาเดินออกไปมันเป็นเรื่องเศร้าที่สุดที่เคยเกิดขึ้น 
แต่เรากลับไม่มีโอกาสที่จะได้รับรู้อีกว่า.....
.........และบนโลกใบเดียวกัน......... 
หลังจากที่หายหน้าหายตามานาน ก็กลับมาอัพไดสักที อยู่ ๆ ก็คิดถึงใครคนนึงขึ้นมา ตอนนี้จะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้สิ ห่วงก็ห่วงอยู่หรอกนะ แต่ไม่รู้ว่าจะทำยังไงล่ะสิ เพราะว่าเขาอยากจะใช้ชีวิตคนเดียว อยู่คนเดียวจนชินเลยไม่ต้องการความรักและความหวังดีจากใคร ตอนแรกฉันรู้ว่าชีวิตที่เดินคนเดียวนั้นมันทำให้เปลี่ยวเหงาเท่าไหร่ ฉันถึงต้องพยายามไขว่คว้าและทำดีให้เธอเสมอไม่ว่าเธอจะต้องการหรือรับรู้หรือไม่ เพราะฉันไม่อยากให้เธอไปและฉันอยากให้เธออยู่กับฉันตลอดไป แต่ฉันลืมไปว่าเธอไม่พร้อมที่จะมีฉันอยู่ข้างกาย และฉันเองที่พยายามโกหกตัวเองมาตลอดว่าเธอกับฉัน "เรารักกัน" การที่ไม่มีใครมันเหงานะจนบางทีก็ทนไม่ไหวแอบมานั่งร้องไห้เหมือนกัน มันเหมือนกับว่ามองไปทางไหนก็เจอแต่ความอ้างว้างเวลาที่ไม่มีใครข้างกาย แต่ฉันลืมไปว่าอยู่กับคนที่ไม่รักกันถึงจะให้เวลาอยู่ด้วยกันนานแค่ไหน มันก็ไม่ได้ทำให้ฉันหายเหงาขึ้นเลย เพราะฉันโกหกหัวใจมาตลอดว่าถ้าฉันมีเธอจะได้เจอกับความรักที่เธอเคยบอกว่ามีให้ฉัน เพื่อให้ฉันได้มีความหวังและก้าวไปข้างหน้าได้อย่างมั่นใจ มีแรงที่จะทำอะไรเพื่อใครสักคน
ลาก่อนคุนชายของฉัน
และจะไม่มีวันคิดถึงเธออีก
ใส่กระจาด
มีตำหนิรอยขาดนิดหน่อย
มีรอยฉีกขาดแผลใหญ่
เป็นรอยไหม้แผลลึก.. บวมช้ำ
คุณสนใจดวงไหน...
เงื่อนไขของหัวใจ...
หัวใจ
...คนบางคน...
....แต่เขาปฎิเสธ....
.....ขอบคุณความอ่อนแอในวันวาน ที่ทำให้ฉันเข้มแข็งในวันนี้.....
อย่ารักเพราะสงสาร...เขารู้คงทรมานใจ
และพร้อมจะเคียงข้างกันไปชั่วนิรันดร์ 
แต่ฉันนั้นทั้งเจ็บปวดและทรมาน ร้องไห้ได้เป็นวัน ๆ 
|
|
's+Blog+-+Windows+Live&referrer=){kind=small}
