อุแว้...อุแว้ 

เสียงนี่น่ะหรอที่ทำให้ใครบางคนถึงกับกลั้นน้ำตาไม่อยู่ 

ทำให้ใครบางคนตกอยู่ในภวังค์แห่งความสุข 

เสียงนี่แหนะที่ทำให้คนผู้เป็นแม่ลืมความความเจ็บปวดจากการทารุณกรรมของผู้เป็นลูก 

แม่อภัยให้ได้ทุกอย่าง

แค่เพียงปลายลิ้นของลูกน้อย

ที่ค่อย ๆ สัมผัสอย่างแผ่วเบาลงตรงปลายยอดปทุมถัน

น้ำที่เปรียบดั่งเลือดในอกของมารดา

ก็ต่างกรูกันไหลออกมาอย่างมากมาย 

ความรัก ความผูกพันธ์มันมีอยู่ในสายน้ำ

ที่ไหลออกมาจากนมของผู้เป็นแม่อย่างเปี่ยมล้น

 

มือของหญิงที่เปรียบได้ว่าเป็นดั่งหัตถาครองพิภพ 

คอยปกป้องอันตรายจากสิ่งต่างๆ 

ที่เข้ามารุมเร้าดวงใจของผู้เป็นแม่ 

ยามเห็นลูกรักของตนหลั่งน้ำตา 

ใจของแม่นี้แทบแหลกออกมาเป็นเสี่ยง ๆ

พร่ำร้อง พร่ำปลอบโยนลูกน้อย 

เพื่อให้เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่งเข็มแข็ง

และเจริญเติบโตขึ้นมาเป็นผู้ใหญ่ที่มีคุณภาพ 

และสามารถอยู่ร่วมกับคนอื่น ๆ ในสังคมที่วุ่นวายและอันตรายแห่งนี้ได้

“แม่ค่ะ  ทำไมเขาต้องหลอกหนูด้วยค่ะ”

“ทำไมเขาไม่รับหนูเหมือนหนูรักเขาค่ะ”

“ลูกรัก  ลูกฟังแม่นะลูก  ไม่มีใครรักลูกเท่ากับแม่หรอกนะ  เพราะลูกคือดวงใจของแม่”

“แม่ต้องสัญญานะค่ะว่า  แม่ต้องประคับประคองหนูไปตลอดทางนะค่ะ” 

“จ๊ะ  แม่จะอยู่ข้างลูกเสมอไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเพราะลูกคือดวงใจของแม่ 

ไม่ว่าจะผิดหรือถูก  ยังไงหนูก็เป็นลูกของแม่เสมอ”

อ้อมกอดแห่งรักที่ถูกตรงตรึงอยู่ในทุก ๆ สัมผัสของลมหายใจ

 ส่วนเพื่อน ๆ ก็คงจะเตรียม

ของขวัญไว้เรียบร้อยแล้วใช่ไหมล่ะ  ส่วนคุนนู๋ก็ต้อง

เรียนเหมือนเดิมยังไงก็ขอให้มีความสุขกับคุณแม่

เยอะ ๆ นะค่ะ  นู๋เอาใจช่วย  ไม่ต้องหาดอกไม้

สวย ๆ หรอกค่ะ  แค่ไปกอดท่าน  บอกว่ารักท่าน 

หรือเป็นเด็กดีนู๋ว่าท่านคงมีความสุขมาก ๆ แล้วค่ะ  เพราะ

นู๋เองก็เขินนะเวลากราบท่าน (กราบทีไรน้ำตาไหลทุกที) 

แล้วเจอกันใหม่ค่ะ

	ไม่รู้จะเอาอะไรให้แม่ดี เพราะว่าให้ไปก่อนหน้าแล้ว พรุ่งนี้วันแม่แต่ต้องเรียน เพราะว่านู๋รู้ว่าแม่ห่วงนู๋เรื่องนี้ นู๋ไม่กล้ารับปากว่านู๋จะเป็นคนดีให้ได้ แต่นู๋กล้าสัญญาว่านู๋จะเป็นเด็กดีของแม่ตลอดไป นู๋รักแม่นะค่ะ นู๋หวาน(ติ๊ก) 11 สค 49  (16:32)